در دوران قدیم از جیرفت تا رودان را رودبار زمین یا ایالت رودبار می نامیده ان که تحت کنترل حکام مَکُران بوده و در چند قرن اخیر تحت تسلط فارس و کرمان بوده که همچنان ولایتی بزرگ خوانده می شده و مردم ساکن در این خطه دارای زبانی مشترک و جدای از زبانهای پارسی داشته اند و هم اکنون نیز با وجود تقسیمات کشوری در دوره رضاخان و تجزیه رودبار به چند منطقه مردم این مناطق با همان گویش مستقل و مشترک خود سخن می گویند که معروف به زبان رودباری می باشد.
زبان رودباری زبانی قدیمی است که از دو زبان بلوچی و گویش بندری بوجود آمده و با تلفیق هم زبانی مستقل را تشکیل داده اند که تا کنون آنرا به خوبی پاس داشته اند .
علت گرایش به بلوچی: چندین هزاره و قرنهای طولانی منطقه رودبارجنوب تا میناب و هرمزگان تحت سیطره بلوچها بوده که بر این سرزمین پهناور حکم می راندند، این دوران طولانی باعث شده بود که مردم این سرزمینها با فرهنگ بلوچستان اُنس گرفته و آنرا در زندگی خویش جاری می نمودند .
در آخرین دوران حکومتهای ملوک الطوایفی خوانین رودبار زمین نیز از طوایف ساکن در لاشار بلوچستان بوده اند که بر این سرزمین حکومت می کردند و بسیاری از طوایف بلوچ به این سرزمین که بسیار هم پر خیر و برکت بوده مهاجرت کرده اند و هم اکنون نیز بسیاری از این مهاجران با حفظ فرهنگ اصیلشان در رودبار زمین ساکن هستند ، مردم رودبار در حال حاضر نیز بیشترین مراوده را با مناطق بلوچستان دارند ،، با تمام این توضیحات طبیعیست که فرهنگ ، سنت ، ادبیات و زبانشان اشتراکات زیادی داشته باشد.
زبان بندری : دومین زبانیست که زبان رودباری از آن بوجود آمده است ، زبان بندری از زبانهای قدیمی جنوب است که خود برگرفته از زبان دری و مَکُرانی می باشد و با گذر زمان تغییر و تحولاتی در آن بوجود آمده است.
نزدیکی رودبار زمین به هرمزگان مرواده این دو خطه را با یکدیگر بیش از جاهای دیگر کرده و بسیاری از امورات و نیازهای یکدیگر را رفع می کرده اند و عامل اشتراکات دیگر این است که در دوران پهلوی بخشی از رودبار زمین از نظر تقسیمات کشوری به هرمزگان ملحق شد. هم اکنون نیز بیشترین ارتباط مردم رودبار با بلوچستان و هرمزگان می باشد...